ETF: iShares JPMorgan USD Emerg Markets Bond

Πέμπτη 5 Μαΐου 2011

Ανάκαμψη δύο ταχυτήτων για τις αμερικανικές επιχειρήσεις


Του John Tozzi

Οι ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων παρουσιάζουν μία πιο ζοφερή εικόνα των οικονομικών τους και της πορείας της οικονομίας από ό,τι στην αρχή του έτους, σύμφωνα με τρεις έρευνες που κυκλοφόρησαν τον προηγούμενο μήνα.

Ενώ η ψυχολογία των μικρομεσαίων είχε παρουσιάσει μεγάλη βελτίωση κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2010, οι πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις σε ιδιοκτήτες επιχειρήσεων των Wells Fargo/Gallup, Discover/Rasmussen, και Εθνικής Ομοσπονδίας Ανεξάρτητων Επιχειρήσεων (NFIB) δείχνουν ότι οι προσδοκίες για ανάκαμψηέχουν καμφθεί.

Το αίσθημα αισιοδοξίας φαίνεται να πλήττεται μεταξύ των στελεχών μικρών επιχειρήσεων, ακόμα και ενώ οι ομόλογοί τους που εργάζονται σε μεγαλύτερες εταιρείες αναμένουν βελτίωση της κατάστασης. Η εκτίμηση αυτή δείχνει πόσο πολύ έχει πληγεί ο τομέας των μικρών επιχειρήσεων από την ύφεση, σχεδόν δύο χρόνια μετά την τυπική κήρυξη της λήξης της τον Ιούνιο του 2009. Οι ελπίδες τους για μια ισχυρή ανάκαμψη φαίνεται να ξεθωριάζουν.

«Θα πάρει μερικά χρόνια να ξαναγυρίσουμε στο φυσιολογικό», λέει ο Marc Bernstein, επικεφαλής του τμήματος μικρών επιχειρήσεων της WellsFargo(WFC). Σε μία δήλωσή του τονίζει ότι η ζήτηση για δάνεια «απέχει πολύ από αυτό που θα θεωρούνταν κανονική ανάκαμψη».

«Μηδέν» προσδοκίες από έρευνα της Gallup
Η έρευνα τριμήνου που διεξήχθη από την Gallup και βασίστηκε σε συνεντεύξεις με 602 ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων, κατέδειξε ότι αξιολόγησαν την οικονομική τους θέση ως χειρότερη τον Απρίλιο σε σύγκριση με πριν τρεις μήνες. Οι προσδοκίες των ιδιοκτητών για το επόμενο έτος μειώθηκαν απότομα. Συνολικά, η βαθμολογία 0 απεικονίζει μία ουδέτερη στάση, 12 μονάδες χαμηλότερα από το τελευταίο τρίμηνο. Ολόκληρο το 2009 και το 2010 η βαθμολογία ήταν χαμηλότερη του μηδενός - υποδεικνύοντας έτσι την αρνητική ψυχολογία για το μέλλον.

Η αύξηση των τιμών στα τρόφιμα και τα καύσιμα αλλά και η ανησυχία για τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού μπορεί να προκαλούν εκνευρισμό στους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, λέει ο Dane Stangler, διευθυντής έρευνας στο Kauffman Foundation, που σκοπό έχει την προώθηση της επιχειρηματικότητας. «Το θέμα της αβεβαιότηταςέχει επιστρέψει κατά κάποιο τρόπο», τονίζει.

Ακόμη και αν τα ελλείμματα των ομοσπονδιακών και πολιτειακών προϋπολογισμών δεν επηρεάζουν άμεσα τις επιχειρήσεις, η ομοβροντία των ειδήσεων περί δημοσιονομικών προβλημάτων μπορεί να επηρεάσει την αντίληψη των μικρομεσαίων επιχειρηματιών για την οικονομία, λέει ο William Dunkelberg, επικεφαλής οικονομολόγος στην NFIB.

Ο Δείκτης Αισιοδοξίας της NFIB, με βάση τις 811 απαντήσεις της δημοσκόπησης των μελών της, έπεσε κατά 3%, στο 91,9, τον Απρίλιο-το χαμηλότερο επίπεδο από τον Οκτώβριο. Η πτώση προήλθε από τις «ήπιες» ερωτήσεις της έρευνας σχετικά με τις πωλήσεις που αναμένουν οι ιδιοκτήτες και τις συνθήκες που πιστεύουν ότι θα επικρατήσουν στο επόμενο εξάμηνο και όχι από ερωτήσεις σχετικά με τις τρέχουσες προσλήψεις ή τις δαπάνες τους.

Η αντίληψη επηρεάζει την πραγματικότητα
Οι ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων δεν κάνουν απαραίτητα ακριβείς προγνώσεις, έτσι ενδέχεται η αρνητική τους αίσθηση να μην είναι δικαιολογημένη. Ωστόσο, οι αντιλήψεις τους περί μελλοντικής ανάπτυξης έχουν πραγματικές συνέπειες για την οικονομία σήμερα, λέει ο Dunkelberg: «Αν αυτή είναι η προσδοκία για το αύριο, τότε σήμερα δεν δημιουργούν αποθέματα ούτε κάνουν προσλήψεις».

Η NFIB θεωρεί αισιοδοξία την παραμονή σε «επίπεδα ύφεσης». Οι εταιρείες χαρακτήρισαν τις «χαμηλές πωλήσεις» ως το σημαντικότερο πρόβλημά τους, ένα θέμα που έχει σημειώσει με συνέπεια την υψηλότερη βαθμολογία από όταν «χτύπησε» η ύφεση.

Η έρευνα Discover της Rasmussen Reports, πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 750 επιχειρήσεων που απασχολούν λιγότερους από πέντε υπαλλήλους. Περίπου το 54% των ερωτηθέντων στην τελευταία δημοσκόπηση δήλωσε ότι η οικονομία επιδεινώνεται, σε μία απότομη άνοδο από το 41% του προηγούμενου μήνα. Επίσης οι τιμές της βενζίνης ήταν μία πολύ αρνητική παράμετρος για αυτές τις εταιρείες, με τρεις στις τέσσερις να αναφέρουν ότι το αυξημένο κόστος των καυσίμων ήταν επιζήμιο για την κερδοφορία τους.

Στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων βλέπουν τα πράγματα με μία πολύ πιο θετική ματιά. Από μία δημοσκόπηση της Deloitte σε 527 στελέχη που εργάζονται σε αμερικάνικες εταιρείες με έσοδα από 50 εκατ.έως 1 δισ. δολάρια προέκυψε ότι τέσσερις στους πέντε αναμένουν οι πωλήσεις να αυξηθούν κατά το επόμενο έτος. Μία έρευνα της BusinessRoundtable σε διευθύνοντες συμβούλους των κορυφαίων δημόσιων επιχειρήσεων έδειξε επίσης μία βελτίωση των προβλέψεων στο πρώτο τρίμηνο.

Ο Tozzi καλύπτει τον τομέα των μικρών επιχειρήσεων του Businessweek.com.

Τρίτη 19 Απριλίου 2011

Ευρώπη: Οι 10 κορυφαίες Σχολές Διοίκησης του 2011



Οι ευρωπαϊκές σχολές διοίκησης επιχειρήσεων βρίσκονται σε ανοδική πορεία, καθώς σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις και τις αξιολογήσεις η παγκόσμια αναγνώριση που λαμβάνουν ενισχύεται, ενώ παράλληλα οι μελέτες δείχνουν ότι προσελκύουν περισσότερους υποψήφιους από ποτέ. Η τελευταία έκθεση του GMAC, του οργανισμού που διεξάγει τις εξετάσεις GMAT, η οποία δημοσιεύτηκε πριν από δύο μήνες, αναφέρει ότι οι ετήσιες αιτήσεις εισαγωγής στις ευρωπαϊκές σχολές διοίκησης έχουν αυξηθεί κατά 90% από το 2006 και πλέον φτάνουν τις 85.000.
 
Παράλληλα, οι ανταγωνιστές τους στις ΗΠΑ έχουν χάσει ένα μέρος του γοήτρου τους. Σύμφωνα με τη εταιρεία συμβούλων με έδρα το Λονδίνο QS Quacquarelli Symonds, η οποία διατηρεί τον ιστότοποTopMBA και διοργανώνει την Παγκόσμια Περιοδεία MBA, ο αριθμός των διεθνών υποψηφίων που σκοπεύουν να κάνουν αίτηση σε προγράμματα MBA στις ΗΠΑ μειώθηκε κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες από το 2008 έως το 2010 και διαμορφώθηκε στο 61%. Εν μέρει αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα περισσότερα αμερικανικά μεταπτυχιακά προγράμματα διαρκούν δύο χρόνια και επομένως είναι πιο ακριβά από τα ετήσιας φοίτησης προγράμματα που συνηθίζονται στην Ευρώπη. Ωστόσο, στην πτώση αυτή συνέβαλαν και τα προβλήματα έκδοσης βίζας, καθώς και το αυξανόμενο ενδιαφέρον των μεταπτυχιακών φοιτητών για τις παγκόσμιες επιχειρήσεις.
 
Για τη φετινή έκθεση που περιέχει την ελίτ των ευρωπαϊκών σχολών διοίκησης επιχειρήσεων, το Bloomberg Businessweek συνέπραξε με την QS για να κατατάξει αξιολογικά τα κορυφαία προγράμματα της γηραιάς ηπείρου, ενώ παρέχει και ηλεκτρονικές συνδέσεις προς ιστοσελίδες με αναλυτικές πληροφορίες για καθεμία από τις αναφερόμενες σχολές. Σε μεγάλο βαθμό τα στοιχεία της έκθεσης προέρχονται από τις ίδιες τις σχολές. Όλες οι νομισματικές μετατροπές σε δολάρια βασίζονται στο διατραπεζικό επιτόκιο της 18ης Μαρτίου 2011.
 
Αναζητείστε στη λίστα το MBA που σας ταιριάζει και ετοιμάστε τις βαλίτσες σας για μια μοναδική εμπειρία ζωής.
 
1. INSEAD
Fontainebleau, Γαλλία

Έτος ίδρυσης: 1957
Δίδακτρα: 52.000 ευρώ (72.525 δολ.)
Μέγεθος τάξης: 994 σπουδαστές
Μέση βαθμολογία GMAT: 704 (με άριστα το 800)
Αρχικός μισθός: 110.304 δολ.
 
Το Διεθνές Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων INSEAD είναι αναγνωρισμένο ως μια από τις πιο καινοτόμες και με τη μεγαλύτερη επιρροή σχολές διοίκησης του κόσμου. Είναι το μόνο ευρωπαϊκό πρόγραμμα σπουδών με πλήρες campus στην Ασία, το οποίο βρίσκεται στη Σιγκαπούρη (βλ. φωτογραφία), όπου πολλοί σπουδαστές περνούν τουλάχιστον ένα μέρος της φοίτησής τους. Επί του παρόντος το περίπου 145 ατόμων διδακτικό προσωπικό του INSEAD διδάσκει σχεδόν 1.000 φοιτητές MBA, 9.000 στελέχη και 60 υποψήφιους διδάκτορες που προέρχονται από περισσότερες από 80 χώρες. Η υπ’ αριθμόν 1 σχολή στην κατάταξή μας μπορεί να υπερηφανεύεται για τους 38.000 απόφοιτους σε πάνω από 150 χώρες.
 
2. LondonBusinessSchool
Λονδίνο, Αγγλία

Έτος ίδρυσης: 1965
Δίδακτρα: 49.900 λίρες (80.307 δολ.)
Μέγεθος τάξης: 315 σπουδαστές
Μέση βαθμολογία GMAT: 697
Αρχικός Μισθός: 113.549 δολ.
Το London Business School ιδρύθηκε το 1965 για να αποτελέσει ένα κέντρο αριστείας στην εκπαίδευση σε θέματα διοίκησης. Το ευέλικτο πρόγραμμα πλήρους φοίτησης διάρκειας 21 μηνών είναι ένα διεθνές MBA με έμφαση στην πρακτική εφαρμογή και την παγκοσμιότητα. Βασικά του χαρακτηριστικά είναι οι εργασίες, η επί τόπου εργασία, η θερινή απασχόληση, οι αναθέσεις συμβουλευτικών καθηκόντων, καθώς και η προσφορά 70 και πλέον μαθημάτων επιλογής. Δηλώνοντας συγκεκριμένες προτιμήσεις στα διαθέσιμα μαθήματα επιλογής, είναι δυνατή η ταχύτερη ολοκλήρωση του MBA, σε χρονικό διάστημα 15 ή 18 μηνών πλήρους φοίτησης.
 
3. Saïd BusinessSchool, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
Οξφόρδη, Αγγλία

Έτος ίδρυσης: 1996
Δίδακτρα: 31.000 λίρες (49.890 δολ.)
Μέγεθος τάξης: 240 σπουδαστές
Μέση βαθμολογία GMAT: 685
Αρχικός Μισθός: 108.836 δολ.
Η Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Saïd είναι ένα από τα πιο νεοσύστατα προγράμματα MBA στην Ευρώπη, με ισχυρό προσανατολισμό προς την επιχειρηματικότητα. Το Saïd δεν λειτουργεί αυτοτελώς αλλά είναι πλήρως ενσωματωμένο στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, επιτρέποντας στους φοιτητές να ενταχθούν σε διαφορετικά κολλέγια και δίνοντας την ευκαιρία σε ακαδημαϊκούς και σπουδαστές που καλύπτουν μια ευρεία γκάμα καταγωγών και επιστημονικών εξειδικεύσεων να ζήσουν και να δουλέψουν μαζί. Η Οξφόρδη έχει διεθνούς επιπέδου επιστημονικά ερευνητικά κέντρα, εταιρείες spin out και μια ανθηρή τοπική οικονομία, που καλλιεργούν ένα κλίμα ισχυρής επιχειρηματικής κουλτούρας.
 
4. IESEBusinessSchool
Βαρκελώνη, Ισπανία

Έτος ίδρυσης: 1964
Δίδακτρα: 69.250 ευρώ (96.585 δολ.)
Μέγεθος τάξης: 215 σπουδαστές
Μέση βαθμολογία GMAT: 672
Αρχικός Μισθός: 110.700* δολ.
 
Με περίπου 430 σπουδαστές MBA από περισσότερες από 50 χώρες, ένα εκτεταμένο δίκτυο διεθνών εταιρικών διασυνδέσεων και πολλές ακαδημαϊκές συνεργασίες με την παγκόσμια ελίτ των σχολών διοίκησης, το IESE είναι ένα διεθνούς εμβέλειας πανεπιστήμιο. Το διάρκειας 19 μηνών πρόγραμμα σπουδών του προσανατολίζεται προς τη γενική διοίκηση, με στόχο την ανάπτυξη της επιχειρηματικής κρίσης, της ικανότητας για αποτελεσματική εργασία σε διαφορετικά πολιτιστικά πλαίσια, καθώς και των γνώσεων, δεξιοτήτων και συμπεριφορών που εγγυώνται τη διαρκή επαγγελματική επιτυχία στον κόσμο των διεθνών επιχειρήσεων.
 
* Στοιχείο του 2009
 
5. SDA Bocconi
Μιλάνο, Ιταλία

Έτος ίδρυσης: 1971
Δίδακτρα: 41.500 ευρώ (57.881 δολ.)
Μέγεθος τάξης: 100 σπουδαστές
Μέση βαθμολογία GMAT: 650
Αρχικός Μισθός: 96.027 δολ.
 
Η SDA Bocconi είναι η κορυφαία σχολή διοίκησης επιχειρήσεων της Ιταλίας. Ιδρύθηκε το 1971 και είναι πρωτοπόρος στη χώρα της στην επιχειρηματική εκπαίδευση, εστιάζοντας στην καινοτομία. Η σχολή είναι υπερήφανη για το εύρος των επιλογών που προσφέρει, το αξιόλογο διδακτικό της προσωπικό, την παγκόσμια προοπτική της, την εκτεταμένη δικτύωση, αλλά και την τοποθεσία της: βρίσκεται στην καρδιά του Μιλάνου, της πρωτεύουσας της βιομηχανίας, της οικονομίας, των τεχνών, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της μόδας.
 
6. ESADE
Βαρκελώνη, Ισπανία

Έτος ίδρυσης: 1979
Δίδακτρα: 57.000 ευρώ (79.500 δολ.)
Μέγεθος τάξης: 180 σπουδαστές
Μέση βαθμολογία GMAT: 670
Αρχικός Μισθός: 91.109 δολ.
 
Η Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων ESADE προσφέρει ένα πολύ αξιόλογο πρόγραμμα σπουδών το οποίο μπορεί να ολοκληρωθεί σε 12, 15 ή 18 μήνες, ανάλογα με τις ανάγκες των φοιτητών. Πέραν του βασικού campus στη Βαρκελώνη, η σχολή έχει εγκαταστάσεις στη Μαδρίτη και το Μπουένος Άιρες, ενώ συνεργάζεται με ακαδημαϊκά ιδρύματα στο Σάο Πάολο και το Μόναχο. Από άποψη μεθοδολογίας, το ESADE δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά στα case studies αλλά διατηρεί μια ισορροπία ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη.
 
7. HEC (Παρίσι)
Jouy-en-Josas, Γαλλία (κοντά στις Βερσαλλίες)

Έτος ίδρυσης: 1969
Δίδακτρα: 45.000 ευρώ (62.762 δολ.)
Μέγεθος τάξης: 233 σπουδαστές
Μέση βαθμολογία GMAT: 690
Αρχικός Μισθός: 144.836* δολ.
 
Το MBA στην Ανώτατη Σχολή Εμπορικών Σπουδών HEC προσφέρει στους συμμετέχοντες την εμπειρία επαφής με συμφοιτητές και διδάσκοντες που προέρχονται από μια ευρεία γκάμα ακαδημαϊκών και επαγγελματικών αντικειμένων. Οι σπουδαστές προέρχονται από περισσότερες από 50 χώρες και έχουν τη μοναδική ευκαιρία να περάσουν ένα μέρος της 16μηνης φοίτησής τους σε σχολές που συνεργάζονται με την HEC, όπως είναι το Wharton Business School του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια και το London Business School.
 
* Στοιχείο του 2009
 
8. IMD
Λοζάνη, Ελβετία

Έτος ίδρυσης: 1990
Δίδακτρα: 64.660 δολ.
Μέγεθος τάξης: 90 σπουδαστές
Μέση βαθμολογία GMAT: 670
Αρχικός Μισθός: 125.000* δολ.
 
Κοντά στη γραφική λίμνη της Γενεύης, το IMD προσφέρει ένα απαιτητικό πρόγραμμα MBA δωδεκάμηνης διάρκειας, στο οποίο συμμετέχουν μόνο 90 σπουδαστές το χρόνο, καθώς σύμφωνα με τη σχολή «οι παγκόσμιας κλάσης επιχειρηματικοί ηγέτες δεν παράγονται μαζικά». Το ελβετικό πανεπιστήμιο δίνει έμφαση στις ηγετικές ικανότητες και τη λήψη ορθών και καίριων αποφάσεων στο πλαίσιο του σύνθετου παγκόσμιου επιχειρηματικού γίγνεσθαι.
 
* Στοιχείο του 2009
 
9. IE Business School (Instituto de Empresa)
Μαδρίτη, Ισπανία

Έτος ίδρυσης: 1973
Δίδακτρα: 58.200 ευρώ (81.195 δολ.)
Μέγεθος τάξης: 492 σπουδαστές
Μέση βαθμολογία GMAT: 670
Αρχικός Μισθός: 81.613* δολ.
 
Τα προγράμματα σπουδών MBA του IE προάγουν τις βασικές αρχές της σχολής, οι οποίες συνίστανται στην παγκόσμια προοπτική, το πνεύμα της επιχειρηματικότητας και τον ανθρωπισμό. Η σχολή προωθεί την εφαρμοσμένη έρευνα σε συνδυασμό με την πολυεπιστημονική εκπαίδευση και εφαρμόζει ένα καινοτόμο σύστημα διαδικτυακής και επί τόπου μάθησης που την τοποθετεί στη διεθνή εκπαιδευτική πρωτοπορία.
 
* Στοιχείο του 2009
 
10. Cranfield School of Management
Cranfield, Αγγλία

Έτος ίδρυσης: 1967
Δίδακτρα: 31.000 λίρες (49.790 δολ.)
Μέγεθος τάξης: 148 σπουδαστές
Μέση βαθμολογία GMAT: 680
Αρχικός Μισθός: 91.545 δολ.
 
Η Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Cranfield προσφέρει ένα από τα καλύτερα προγράμματα MBA του Η.Β. σε μια επίλεκτη ομάδα 148 σπουδαστών. Σύμφωνα με τη Σχολή, το πρόγραμμα σπουδών της δεν περιορίζεται στην εκμάθηση δεξιοτήτων και τεχνικών γενικής διοίκησης: «Αναπτύσσουμε την αυτοπεποίθηση και τη συναισθηματική νοημοσύνη των φοιτητών μας, καθώς και την ικανότητα λήψης αποφάσεων και ομαδικής εργασίας – ιδιότητες που χαρακτηρίζουν κάθε χαρισματικό ηγέτη». Το Cranfield χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό διαδραστικά εργαλεία εκμάθησης, ενώ υπερηφανεύεται ότι το διδακτικό του προσωπικό αποτελείται τόσο από ακαδημαϊκούς όσο και από επαγγελματίες του επιχειρηματικού κόσμου.

Δευτέρα 18 Απριλίου 2011

ΗΠΑ: Έτος-ρεκόρ το 2010 για τις ταμειακές ροές του S&P 500



Από τον Howard Silverblatt

Σε επίπεδα-ρεκόρ έφτασε το 2010 η αξία των ταμειακών ροών των εταιρειών του αμερικανικού δείκτη S&P 500, αγγίζοντας τα 1,145 τρισ. δολάρια και ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ των 1,117 τρισ. δολαρίων που είχε σημειωθεί το 2006 (κατά 2,51% σε δολαριακή βάση).
Ο δείκτης κεφαλαιοποίησης προς ρευστότητα διαμορφώθηκε στο 9,1 στα τέλη του 2010, υποχωρώντας από το 9,5 που βρισκόταν στα τέλη του 2009 και από το υψηλό του 17,1 το 1993. Ο ιστορικός ετήσιος μέσος για το δείκτη διαμορφώνεται στο 11,8, με χαμηλότερο επίπεδο το 7,4 του 1994. Σε ιστορικά υψηλά επίπεδα ανήλθαν και οι ελεύθερες ταμειακές ροές, φτάνοντας στα 495 δισ. δολάρια, έναντι ροών 302 δισ. δολαρίων το 2009.
Οι ταμειακές ροές προστίθενται στην ολοένα μακρότερη λίστα των μεγεθών-ρεκόρ που συγκεντρώνουν οι εταιρείες του S&P 500. Τα ρευστά διαθέσιμα και τα ισοδύναμα αυτών για τον S&P Industrials σημείωσαν νέο ρεκόρ στα τέλη του 2010, ενώ το ίδιο συνέβη και με τη λογιστική αξία, τις φορολογικές υποχρεώσεις για εισόδημα που δημιουργήθηκε αλλά και τις πιστώσεις φόρου για επενδύσεις. Στο μεταξύ, το 2011 αναμένεται ρεκόρ στα λειτουργικά κέρδη και τις πωλήσεις. Τα παραπάνω ωστόσο δεν ισχύουν για την τιμή του δείκτη, ο οποίος διαμορφώνεται  15,4% χαμηλότερα από το υψηλό του 2007 και 9,9% χαμηλότερα από το 2000 (φυσικά με την επανεπένδυση των μερισμάτων, σημειώνει άνοδο 10,7%).
Οι ταμειακές ροές-ρεκόρ δικαιολογούν σε ένα βαθμό τη ρευστότητα-ρεκόρ στηρίζοντας την άποψη πως οι εταιρείες μεγάλης κεφαλαιοποίησης επιλέγουν να μην ξοδέψουν, έναντι της άποψης πως δεν μπορούν να ξοδέψουν. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα χαμηλά επιτόκια, δίνει ώθηση στο δείκτη τιμής προς προεξόφληση ταμειακής ροής, καθιστώντας τις εξαγορές και συγχωνεύσεις πιο ελκυστικές. Οπότε το ερώτημα παραμένει: πότε θα ξοδέψουν οι εταιρείες μεγάλης κεφαλαιοποίησης.
Στις επόμενες τρεις εβδομάδες, θα γνωρίζουμε λογικά αν το νέο πρόγραμμα απόσβεσης βοήθησε. Πιο συγκεκριμένα, θα χρειαστεί να επανεξετάσουμε όχι μόνο την αξία των πωλήσεων αλλά και τις ανεκτέλεστες παραγγελίες. Ωστόσο, αυτό που τελικά χρειάζεται είναι περισσότερες θέσεις απασχόλησης και αυτό σημαίνει μεγαλύτερη παραγωγή, αλλά δεν υπάρχουν οφέλη που θα εμπνεύσουν τις επιχειρήσεις να δημιουργήσουν περισσότερα προϊόντα, πέραν της προσδοκίας για αύξηση των πωλήσεων. Και για να συμβεί αυτό, οι επιχειρήσεις χρειάζεται να πιστέψουν. Να πιστέψουν στην παραγωγική διαδικασία, την οικονομία, τη δικαιοσύνη αλλά και το μέλλον.

Στατιστικά του S&P 500 για το 2010

Η ποσοστιαία μεταβολή χρησιμοποιεί τη μέση τιμή των τεσσάρων τριμήνων για τον καθορισμό του ετήσιου επιπέδου.

Το σύνολο του ενεργητικού αυξήθηκε 2,78%
Το μακροπρόθεσμο χρέος μειώθηκε 0,86%
Τα ίδια κεφάλαια ενισχύθηκαν 10,67%
Η λογιστική αξία αυξήθηκε 13,89% σε νέο ιστορικό υψηλό
Οι πωλήσεις σημείωσαν άνοδο 5,98%
Το κόστος πωληθέντων αγαθών αυξήθηκε 3,22%
Οι δαπάνες τόκων υποχώρησαν 6,96%, ενώ ήταν χαμηλότερες κατά 35,43% από το ιστορικό υψηλό του 2007
Οι κεφαλαιακές δαπάνες αυξήθηκαν 6,46%. Στο δ΄ τρίμηνο του 2010 ενισχύθηκαν 20,14%
Η αξία των επαναγορών μετοχών αυξήθηκε 111%, αλλά παραμένει 50,5% χαμηλότερα από το υψηλό του 2007
Οι φορολογικές υποχρεώσεις για εισόδημα που δημιουργήθηκε αλλά και οι πιστώσεις φόρου για επενδύσεις αυξήθηκαν 12,27% και πέτυχαν επίσης νέο ρεκόρ
Τα αποθέματα υποχώρησαν 2,53%, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και πλέον βρίσκονται σε επίπεδα, 39,25% χαμηλότερα σε σχέση με τα υψηλά του 2007
Οι απαιτήσεις υποχώρησαν 1,43%, παραμένοντας σε πτωτική τροχιά για τρίτο διαδοχικό έτος
Η αξία της ιδιοκτησίας, των εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού ενισχύθηκε σε ποσοστό 2,96%

Κυριακή 10 Απριλίου 2011

Φραγκλίνος Ρούσβελτ: Γεννημένος πολιτικός


Ο Franklin Roosevelt διετέλεσε 32ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, ενώ οδήγησε το έθνος στην έξοδο από την οικονομική κρίση του 1929-1039 γνωστή και ως Great Depression αλλά και την είσοδο του στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Λίγο πριν το τέλος της ζωής του έβαλε τις βάσεις για την ειρήνη και τη δημιουργία των Ηνωμένων Εθνών.
 
Ο Roosevelt γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1882 σε μία ιδιαίτερα γνωστή και ευκατάστατη οικογένεια. Οι Roosevelts ανήκαν στην τάξη των πλουσίων για πολλές γενιές και είχαν σημαντική ανάμιξη στα πολιτικά πράγματα της Νέας Υόρκης. Όταν ο Franklin Roosevelt γεννήθηκε, ο πατέρας του ήταν ήδη 51 ετών αλλά η μητέρα του μόλις 28. Ως ο μοναδικός τους απόγονος δεν χρειάστηκε ποτέ να δώσει μάχη με άλλα αδέρφια για την προσοχή τους. Δάσκαλοι και γκουβερνάντες φρόντισαν για την μόρφωσή του από το σπίτι μέχρι την ηλικία των δεκατεσσάρων και μετά παρακολούθησε τα μαθήματα στο Groton School όπου φοιτούσαν μόνο γόνοι της δική τους τάξης. Φυσικό επακόλουθο ήταν να είναι περικυκλωμένος με προνόμια και μία αίσθηση ιδιαίτερης κοινωνικής μεταχείρισης από πολύ μικρή ηλικία. Η οικογένεια ταξίδευε με ελιτίστικους κύκλους ενώ αρκετές φορές επισκεπτόταν τον Λευκό Οίκο συναντώντας τον πρόεδρο Grover Cleveland όταν ο Franklin ήταν μόλις 5 ετών.

Ως νεαρός εισήλθε στο Harvard University στο Cambridge της Μασσαχουσέτης, όπου εκεί γνώρισε την ξαδέρφη του Eleanor Roosevelt την οποία και παντρεύτηκε το 1905. Την ίδια εποχή ο Roosevelt μπήκε και στη Νομική Σχολή του Columbia και μόλις έγινε δικηγόρος άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος σε μία εταιρεία της Νέας Υόρκης έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του να ασχοληθεί ουσιαστικά με την πολιτική.
 
Η ευκαιρία του δόθηκε το 1910 καθώς δέχτηκε την πρόταση των δημοκρατικών για την Γερουσία της Νέας Υόρκης στην οποία και εξελέγει. Το 1912 επανεκλέχτηκε ενώ και ο Woodrow Wilson κατάφερε να κατακτήσει το αξίωμα του Προέδρου των ΗΠΑ. Η συμβολή του Roosevelt στη νίκη του Wilson ήταν αρκετή για να τον ξεχωρίσει ο ισχυρός δημοκρατικός Josephus Daniels. Όταν ο Daniels έγινε γραμματέας του Πολεμικού Ναυτικού κάτω από τον Wilson έπεισε τον Πρόεδρο να προτείνει στον Roosevelt να γίνει υπουργικός βοηθός.
 
Σύντομα όμως ο νεαρός και δυναμικός Roosevelt αποφάσισε να τρέξει στην κούρσα για το χρίσμα των Δημοκρατικών ως γερουσιαστής της Νέας Υόρκης κάτι που δεν χαροποίησε ιδιαίτερα τον Wilson και τον Daniels και τους έκανε να χάσουν την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό του. Η δυσπιστία έφτασε στο απόγειό της όταν ο Roosevelt διαφώνησε με την πολιτική του Wilson τα χρόνια πριν τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο για την διατήρηση της ουδετερότητας των ΗΠΑ και όταν το 1917 όταν τελικά το κράτος μπήκε στον πόλεμο ο Roosevelt εργάστηκε για ένα σκοπό στον οποίο πίστευε.

Μετά το τέλος του πολέμου, ο Πρόεδρος Wilson υπέστει ένα καταστρεπτικό εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ αγωνιζόταν να κερδίσει την υποστήριξη των αμερικανών για την Συνθήκη των Βερσαλλιών. Κατά μήκος όλων των ΗΠΑ υπήρχε απογοήτευση για τους τελικούς όρους της συνθήκης καθώς υπήρχε η αίσθηση ότι η ειρήνη και η δημοκρατία δεν διασφαλιζόταν ουσιαστικά.
 
Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα βρισκόταν τότε σε πλεονεκτική θέση καθώς δεν είχε συνδεθεί με την ευθύνη για τον ρόλο των ΗΠΑ στον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1920 οι Ρεπουμπλικάνοι διόρισαν διεκδικητή του κόμματός του για την Προεδρία των ΗΠΑ των γερουσιαστή Warren G Harding από το Οχάϊο, ενώ οι Δημοκρατικοί όρισαν τον κυβερνήτη του Οχάϊο James Cox με αντιπρόεδρο των Roosevelt.
 
Η ήττα μπορεί να ήταν αναπόφευκτη για τους δημοκρατικούς αλλά για τον Roosevelt στάθηκε η αρχή πριν την εκλογή του ως Πρόεδρος των ΗΠΑ. Είχε καταφέρει να επισκεφτεί τις περισσότερες πολιτείες και να έρθει σε επαφή με τοπικούς άρχοντες κάτι που τον ανέδειξε στην επόμενη μεγάλη προσωπικότητα του Δημοκρατικού Κόμματος.
[[pagebreak]]Μετά την επιστροφή του από την μάχη για τις εκλογές ο Roosevelt επέστρεψε στην εργασία του στη Νεα Υόρκη μέχρι το 1921 που έπεσε μυστηριωδώς βαριά άρρωστος. Η ασθένεια που τον είχε καταβάλει χωρίς να μπορεί να διαγνωσθεί αρχικά ήταν η πολιομυελίτιδα, η οποία ξεκινάει από ιό και μπορεί να οδηγήσει μέχρι και σε παράλυση. Ο Roosevelt σύντομα παρέλυσε σε μεγάλο βαθμό. Δεν μπορούσε πλέον να περπατήσει και η πολιτική του καριέρα κινδύνευε να τελειώσει άδοξα. Όμως ο καλός φίλος της οικογένειας Louis McHenry Howe ανανέωσε τις φιλοδοξίες του Roosevelt.

Η μάχη που έδωσε τα επόμενα χρόνια ήταν δύσκολη και απογοητευτική. Έκανε εξαντλητικές ασκήσεις για να καταφέρει να επαναφέρει τους παράλυτους μυς του. Το 1923 μάλιστα στράφηκε και στα ιαματικά λουτρά επισκεπτόμενος το Warm Springs στη Γεωργία.
 
Ενώ βρισκόταν ακόμα στην Γεωργία το 1928, η πολιτική του χτυπά και πάλι την πόρτα όταν ο Al Smith, τέσσερις φορές στο παρελθόν δημοκρατικός κυβερνήτης της Νέας Υόρκης βάζει υποψηφιότητα για την Προεδρία των ΗΠΑ. Αν και ήταν ξεκάθαρο ότι δεν θα μπορούσε να κερδίσει το να έχει τον Roosevelt υποψήφιο κυβερνήτη της Νέας Υόρκης θα του εξασφάλιζε τη νίκη του στην περιοχή. Αν και ο ίδιος ο Roosevelt δίσταζε στην αρχή να δεχτεί φοβούμενος ότι μία πιθανή ήττα θα του κόστιζε την ευκαιρία να θέσει υποψηφιότητα ο ίδιος ωα Πρόεδρος, εντούτοις δέχτηκε την πρόταση και κατάφερε μάλιστα και να εκλεγεί.
 
Η πορεία του για την Προεδρία των ΗΠΑ είχε πλέον ανοίξει. Μέχρι το 1930 ήταν ξεκάθαρο ότι θα ήταν ο υποψήφιος των Δημοκρατικών για την Προεδρία των ΗΠΑ το 1932 και η κακή οικονομική κατάσταση που είχε αποδοθεί στους Ρεπουμπλικάνους ήταν το μεγαλύτερό του πλεονεκτήματά.
 
Ο Roosevelt εξελέγη Πρόεδρος το 1932 με μία επικίνδυνη οικονομική κρίση να τον καταδιώκει καθώς το 30% του εργατικού δυναμικού βρισκόταν άνεργο. Ωστόσο κατάφερε να καλυτερέψει την κατάσταση δίνοντας εργασία στους ανέργους και εγκρίνοντας ένα σχέδιο για την αύξηση των εισοδημάτων στους αγρότες, ενώ προσάρμοσε το νομισματικό σύστημα ώστε οι οφειλέτες να είναι σε θέση να πληρώσουν όσα χρωστούσαν και βοήθησε τις τράπεζες που είχαν κλείσει να ξανανοίξουν ώστε να ανακάμψει η οικονομία.
 
Το 1934, ο Roosevelt, μάλιστα πρότεινε ένα εθνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης το οποίο θεωρούσε ότι θα έλυνε πολλά προβλήματα και θα προστάτευε τους πολίτες. Μεγάλος αριθμός των πολιτών έγιναν φανατικοί υποστηρικτές του Προέδρου με αποτέλεσμα την συντριπτική του επανεκλογή και στις επόμενες εκλογές του 1936.

Η δεύτερη ωστόσο θητεία του ξεκίνησε με μάχη με το Ανώτατο Δικαστήριο καθώς οι δικαστές θεωρούσαν ότι μερικά από τα οικονομικά του προγράμματα έρχονταν ενάντια στις αρχές του Συντάγματος των ΗΠΑ. Ο ίδιος προσπάθησε με αλλαγές στα προγράμματά του να προσπεράσει τους σκόπελους του δικαστηρίου αλλά και η ίδια του η παράταξη μη θέλοντας να έρθει σε αντιπαράθεση με το δικαστήριο δεν τον υποστήριξε και το Κογκρέσο τα καταψήφισε. Μετά αυτή την αντίθεση οι σχέσεις μεταξύ Roosevelt και Κογκρέσου ήταν τεταμένες. Παρά το γεγονός αυτό, το 1940 μπήκε στη μάχη και για τρίτη προεδρική θητεία. Ήταν σίγουρος ότι ο Χίτλερ σκόπευε να κατακτήσει ολόκληρη την Ευρώπη και ήξερε ότι θα το κατάφερνε αν οι ΗΠΑ έμεναν αμέτοχες σε αυτό.
 
Ο προεκλογικός λόγος του Roosvelt προσπάθησε να πείσει τους Αμερικανούς για τη συμμετοχή τους στον πόλεμο αλλά ήδη ο λαός είχε άσχημες μνήμες από την προηγούμενη φορά. Τελικά, ο επανεκλέχτηκε οριακά αυτή τη φορά. Και η είσοδος στον πόλεμο έγινε αυτή τη φορά χωρίς ο ίδιος να χρειαστεί να πάρει την απόφαση μετά την επίθεση των Ιαπωνικών δυνάμεων στη ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ στη Χαβάη στις 7 Δεκέμβρη του 1941.
 
Η στρατηγική του Χίτλερ ήταν να νικήσει την Σοβιετική Ένωση, να κατακτήσει την Νότιο Αφρική και να ενώσει τις δυνάμεις του με την Ιαπωνία στην Ανατολή. Ο Roosvelt επιθυμούσε να απελευθερώσει τη Γαλλία και να αναγκάσει τον Χίτλερ να στείλει στρατό σε δύο σημεία αποδυναμώνοντάς τον. Ο Τσώρτσιλ από την άλλη στόχευε να επιτεθούν χαμηλά στην Ευρώπη ώστε να ανακόψει τις δυνάμεις του στην Ανατολή και να τον αποκλείσει από την Αφρική. Η επιχείρηση στην Ευρώπη ματαιώθηκε αλλά στρατεύματα στάλθηκαν στην Αφρική και η κάθε στρατιωτική επιχείρηση στέφθηκε με επιτυχία.

Δυστυχώς, ένα από τα πιο μελανά σημεία στην διακυβέρνησή του ήταν και η ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι με απερίγραπτες τόσο σε ανθρώπινες απώλειες όσο και σε περιβαλλοντική υποβάθμιση. Πολλοί κατηγόρησαν τον επόμενο πρόεδρο Χάρυ Τρούμαν για αυτή τη ρίψη καθώς ο Roosevelt αν και είχε εκλεγεί τέταρτη φορά το 1944 πέθανε πριν το τέλος του Πολέμου. Στις 12 Απριλίου του 1945 κατέληξε ύστερα από ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο το οποίο υπέστη αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο κεφάλαιο της αμερικανικής ιστορίας, άλλοτε δημιουργώντας θετικά και άλλοτε αρνητικά σχόλια για την άσκηση της πολιτικής του στη διεθνή πολιτική σκακιέρα.

Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010

Η Αμερική οδεύει προς ύφεση τύπου double dip;



Του Franq Aquila

Όπως δήλωσε στο Κογκρέσο o πρόεδρος της Federal Reserve Ben Bernanke στις 21 Ιουλίου, «οι οικονομικές προοπτικές παραμένουν εξαιρετικά αβέβαιες». Η ρηχή ανάκαμψη των ΗΠΑ έχει αφήσει τους επενδυτές, τους καταναλωτές, καθώς και στελέχη επιχειρήσεων να ρωτούν αν οδεύουμε προς μια άλλη μια ύφεση. Οι Αμερικανοί δεν έχουν επικεντρωθεί τόσο πολύ στον όρο double dip από τότε που ο George Costanza βούτηξε το τσιπ του σε ένα μπολάκι με dip, σε ένα κλασικό επεισόδιο Seinfeld, πυροδοτώντας μια φιλονικία με τον αδελφό της φίλης του.

Είναι σαφές ότι η οικονομία των ΗΠΑ θα αντιμετωπίζει δυσκολίες για αρκετό καιρό ακόμα, άσχετα με το αν το δεύτερο σκέλος της λεγόμενης ύφεσης double dip έρθει άμεσα ή όχι.

Η ύφεση είναι μια περίοδος αρνητικής ανάπτυξης, ή συστολής, της οικονομίας. Αν και δεν υπάρχει επίσημος ορισμός για την ύφεση τύπου double dip, ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει δύο υφέσεις όπου ανάμεσα υπάρχει μια σύντομη ανάκαμψη. Οι υφέσεις double-dip κρίσεις είναι σπάνιες και οι ΗΠΑ δεν γνώρισαν μια από το 1981.

Δεδομένης της δυσμενούς συγκυρίας και της έλλειψης ουσιαστικής δημιουργίας θέσεων εργασίας, με τον ιδιωτικό τομέα να έχει προσθέσει μόνο 83.000 θέσεις εργασίας τον Ιούνιο, κάτω από τις εκτιμήσεις των οικονομολόγων, δεν είναι παράξενο ότι πολλοί αναρωτιούνται αν στην πραγματικότητα έχουμε βγει από την ύφεση. Είναι αλήθεια πως είχαμε μια μέτρια οικονομική ανάπτυξη μέχρι στιγμής φέτος, αλλά μεγάλο μέρος αυτής τροφοδοτήθηκε από τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια, το τεράστιο κυβερνητικό πρόγραμμα στήριξης της οικονομίας, καθώς και την πρόσληψη προσωρινά απασχολουμένων. Παρά τη μακρά και βαθιά ύφεση, τη χειρότερη από τη Μεγάλη Ύφεση, η ανάκαμψη ήταν μάλλον χλιαρή.

Η εμπιστοσύνη εξανεμίζεται

Η αναιμική οικονομία και οι συζητήσεις για μια πιθανή δεύτερη ύφεση έχουν ταρακουνήσει τον ήδη ανήσυχο Αμερικανό καταναλωτή. Η εμπιστοσύνη των καταναλωτών είναι πλέον στο χαμηλότερο επίπεδο σε ένα χρόνο, και οι καταναλωτικές δαπάνες υποχώρησαν το Μάιο και τον Ιούνιο. Δεδομένου ότι οι δαπάνες των καταναλωτών αντιπροσωπεύουν περισσότερο από τα δύο τρίτα της αμερικανικής οικονομικής ανάπτυξης, ένας νευρικός καταναλωτής δεν αποτελεί καλό οιωνό για μια ισχυρή ανάκαμψη.

Η δημιουργία θέσεων εργασίας αποτελεί βασικό παράγοντα για την αύξηση της εμπιστοσύνης των καταναλωτών. Ενώ οι οικονομολόγοι εκτιμούν ότι χρειαζόμαστε οικονομική ανάπτυξη του 4 τοις εκατό ή περισσότερο για να τονωθεί σημαντικά η δημιουργία θέσεων εργασίας, η οικονομία έχει αναπτυχθεί σε μόνο περίπου 2 τοις εκατό έως 3 τοις εκατό, με μια επιβράδυνση να αναμένεται το δεύτερο εξάμηνο.

Είτε ακολουθήσει μια νέα ύφεση είτε όχι, ένα δύσκολο οικονομικό περιβάλλον θα είναι η ‘νέα πραγματικότητα’ για κάποιο χρονικό διάστημα. (Η φράση ‘νέα πραγματικότητα’ επινοήθηκε από την Pimco το Μάιο του 2009 για να περιγράψει έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από υψηλά ποσοστά ανεργίας, περισσότερη ρύθμιση, και τη συρρίκνωση του ρόλου των ΗΠΑ στην παγκόσμια οικονομία.) Παρά την μάλλον απότομη πτώση των τιμών κατοικιών με το σκάσιμο της στεγαστική φούσκας το 2007, και μια προσωρινή άνοδο στις πωλήσεις κατοικιών που προκλήθηκε από φορολογικά κίνητρα στους αγοραστές πρώτης κατοικίας, η αγορά real estate τώρα φαίνεται να οδεύει προς περαιτέρω ύφεση.

Οι πωλήσεις κατοικιών υποχώρησαν σε επίπεδο ρεκόρ το Μάιο, το μήνα που ακολούθησε τη λήξη των φορολογικών ελαφρύνσεων, παρά τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια στεγαστικών δανείων. Το ποσοστό κατασχέσεων συνέχισε να αυξάνεται, και το ποσοστό αθέτησης ενυπόθηκων δανείων αυξήθηκε από 9,5 τοις εκατό σε 10,1 τοις εκατό. Εκτιμάται ότι έως και 7,8 εκατομμύρια σπίτια είτε έχουν κατασχεθεί ή παρουσιάζουν αθετήσεις στις υποθήκες, εκτός από τα 3,9 εκατομμύρια σπίτια που βρίσκονται ήδη στην αγορά. Δεδομένων αυτών των επιπέδων, οι τιμές κατοικιών είναι απίθανο να αυξηθούν για κάποιο χρονικό διάστημα στις περισσότερες περιοχές της χώρας.

Το φάντασμα της μείωσης των τιμών

Οι αναιμικές αξίες των κατοικιών θα μπορούσαν να αποτελέσουν δείκτη για μια ευρύτερη οικονομική ασθένεια: τον αποπληθωρισμό. Οι ΗΠΑ δεν έχουν παρουσιάσει αποπληθωρισμό, δηλαδή μια ισχυρή πτώση των τιμών και των αξιών του ενεργητικού, από την Μεγάλη Ύφεση. Δεδομένου ότι η Federal Reserve μείωσε τα επιτόκια σε σχεδόν μηδέν και η κυβέρνηση έχει ενισχύσει σημαντικά τις δαπάνες για την αντιμετώπιση των σημερινών αδυναμιών, θα περίμενε κανείς μια συνακόλουθη αναζωπύρωση του πληθωρισμού. Αντ ΄αυτού, ο πληθωρισμός παρέμεινε εξαιρετικά χαμηλός, με το δείκτη τιμών καταναλωτή ενισχυμένο 1,1 τοις εκατό από το προηγούμενο έτος (αύξηση 0,9 τοις εκατό, αν εξαιρεθούν τα τρόφιμα και οι τιμές της ενέργειας).

Οι οικονομολόγοι και οι κεντρικοί τραπεζίτες τώρα ανησυχούν για τον αποπληθωρισμό. Τα πρακτικά από τη συνεδρίαση του Ιουνίου της Επιτροπής Ανοικτής Αγοράς της Fed (FMOC) δείχνουν ότι οι φορείς χάραξης πολιτικής σαφώς ανησυχούν για τον αποπληθωρισμό. Ο Πρόεδρος της Boston Federal Reserve Bank Eric Rosengren, μέλος της FOMC, έχει αναγνωρίσει ότι ο αποπληθωρισμός είναι «πολύ επικίνδυνος.» Το πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδιακής Τράπεζα Larry Lindsey προχώρησε ακόμη περισσότερο, διακηρύσσοντας ότι οι ΗΠΑ έχουν εισέλθει σε μια «παγίδα αποπληθωρισμού».

Ενώ η πτώση των τιμών μπορεί να φαίνεται κάτι καλό για τους καταναλωτές, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη και στην πραγματικότητα μάλλον επώδυνη. Ο αποπληθωρισμός καθιστά τα χρήματα πιο πολύτιμο και όλα τα άλλα λιγότερο πολύτιμα. Γιατί να αγοράσετε ένα αυτοκίνητο ή ένα νέο σπίτι ή μια επίπεδη οθόνη τηλεόρασης σήμερα, αν πρόκειται να είναι φθηνότερα τον επόμενο μήνα και, ενδεχομένως, ακόμη φθηνότερα το επόμενο έτος; Εάν οι καταναλωτές δεν αγοράζουν και η αξία των αποθεμάτων πέφτουν, που είναι τα κίνητρα για να επενδύσουν οι επιχειρήσεις; Δεν υπάρχουν, και αυτός είναι ο λόγος που ο αποπληθωρισμός οδηγεί σε οικονομική συρρίκνωση και όχι επέκταση.

Ενώ οι αμερικανικές δημόσιες εταιρίες έχουν συσσωρευτεί περίπου 2 τρισεκατομμύρια δολάρια ταμειακών αποθεμάτων, οι κρατικές και τοπικές κυβερνήσεις δεν έχουν σταθεί τόσο τυχερές στον απόηχο της οικονομικής ύφεσης. Τα φορολογικά έσοδα πέφτουν ενώ οι δαπάνες συνεχίζουν να αυξάνονται. Σχεδόν όλες οι πολιτείες των ΗΠΑ αγωνίζονται να κλείσουν τεράστια ελλείμματα στον προϋπολογισμό τους. Οι περισσότερες τοπικές κυβερνήσεις βρίσκονται σε παρόμοια δύσκολη θέση. Σε αντίθεση με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, οι πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις έχουν λίγες επιλογές όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση σημαντικών ελλειμμάτων του προϋπολογισμού. Ακόμα και αν μειώσουν τις παροχές, αυξήσουν τους φόρους, ή κάνουν και τα δύο, οι επιπτώσεις στην ευρύτερη οικονομία θα είναι σίγουρα αρνητικές.

Οι νέες και μικρότερες επιχειρήσεις, η κύρια κινητήρια δύναμη της δημιουργίας θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ, δεν είναι πιθανό να ηγηθούν αυτήν τη φορά. Οι ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων, που ήδη αγωνίζονται τα τελευταία δύο χρόνια, είναι δύσκολο να έχουν πρόσβαση στα δάνεια που απαιτούνται για να αναπτυχθούν και να επεκταθούν.

Ακόμη και αν οι επιχειρηματίες μπορούν να λάβουν πίστωση, οι περισσότεροι δεν έχουν τη διάθεση να επεκταθούν αυτή τη στιγμή. Η αβεβαιότητα αμβλύνει την εμπιστοσύνη των επιχειρήσεων, και αυτές βρίσκονται αντιμέτωπες με μεγάλη αβεβαιότητα αυτή τη στιγμή. Με την μεταρρύθμιση του υγειονομικού και χρηματοοικονομικού τομέα, καθώς και την επικείμενη λήξη των φορολογικών ελαφρύνσεων που καθιερώθηκαν από τον Πρόεδρο George W. Bush, οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων είναι πιο διατεθειμένοι να ακολουθήσουν μια προσέγγιση «βλέποντας και κάνοντας» όσον αφορά την επέκταση.

Με τις κυβερνήσεις αγωνίζονται κάτω από το βάρος διογκούμενων ελλειμμάτων και τις επιχειρήσεις να περιμένουν την επιστροφή της βιώσιμης ανάπτυξης, είναι ο Αμερικανός καταναλωτής που θα πρέπει να άρει την παγκόσμια οικονομία από το τέλμα. Λαμβάνοντας υπόψη τις πρόσφατες ειδήσεις και την καταναλωτική εμπιστοσύνη, αυτό φαίνεται να είναι μια απίθανη προοπτική για το άμεσο μέλλον.

Όπως έμαθε και ο George Costanza, ένα double dip δεν έχει πλάκα.

Ο Aquila είναι partner στο Mergers & Acquisitions Group της Sullivan & Cromwell LLP.

Σάββατο 24 Ιουλίου 2010

Η μάχη της Αμερικής για την οικονομική της ανεξαρτησία



Του Chris Farrell

Η Αμερική γιορτάζει την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της από τη Βρετανία στις 4 Ιουλίου. Αυτές οι προτάσεις από το έγγραφο που συντάχθηκε στη Φιλαδέλφεια το 1776 εξακολουθούν να συγκαταλέγονται μεταξύ των πλέον σημαντικών λόγων που έχουν γραφτεί ποτέ σε ένα πολιτικό κείμενο:

«Θεωρούμε πως αυτές οι αλήθειες είναι αυτονόητες, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ότι είναι προικισμένοι από τον Δημιουργό τους με συγκεκριμένα αναφαίρετα δικαιώματα, ότι μεταξύ αυτών είναι ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας. Ότι, για την εξασφάλιση αυτών των δικαιωμάτων, δημιουργούνται κυβερνήσεις, οι  οποίες παίρνουν τις αρμοδιότητές τους από τη συγκατάθεση αυτών που κυβερνώνται».

Φυσικά, το έθνος συχνά απείχε κατά πολύ από την κοινωνική και πολιτική επανάσταση που διακηρύχτηκε από τους ιδρυτές. Χρειάστηκε ένας άγριος εμφύλιος πόλεμος για τον τερματισμό της δουλείας και ομοσπονδιακά στρατεύματα για την ανατροπή του Jim Crow. Οι μάχες μεταξύ αγροτών και των πλουσίων συμφερόντων, μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, ήταν μακρές και συχνά βίαιες. Παρ΄ όλα αυτά, μετά από 56 προεδρικές εκλογές με δημοκρατικές διαδικασίες, είναι δίκαιο να πούμε ότι η πολιτική επανάσταση της Αμερικής είναι αξιοσημείωτα σταθερή και επιτυχημένη.

Το ερώτημα είναι αν η Αμερική χάνει την οικονομική ανεξαρτησία της 234 χρόνια αργότερα. Και αν ναι, αν η μειωμένη οικονομική ανεξαρτησία απειλεί τις πολιτικές κατακτήσεις του έθνους.

"Πώς παρακμάζουν οι αυτοκρατορίες"

Οι λόγοι για ανησυχία είναι εμφανείς και άφθονοι. Ο πιο χαρακτηριστικός περιστρέφεται γύρω από το ομοσπονδιακό χρέος των 13 τρισ. δολαρίων. Οι αλλοδαποί κατέχουν πλέον περισσότερο από το ήμισυ της αγοράς των ομολόγων και σχεδόν το ένα πέμπτο της αγοράς εταιρικού  χρέους, σύμφωνα με τον Paul Warnock, καθηγητή στο Darden Business School του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια. Η Κίνα είναι ένας επενδυτής με περίπου 900 δισεκατομμύρια δολάρια σε ομόλογα. Υπάρχουν ευρέως διαδεδομένες ανησυχίες ότι η Κίνα διαθέτει σήμερα ένα οικονομικό όπλο έναντι των ΗΠΑ. Οι αμερικανικές εταιρείες Αμερικής έχουν ‘διαλύσει’ τη μεταποιητική βάση της χώρας, μεταφέροντας μεγάλο μέρος των γραμμών συναρμολόγησης σε φθηνότερες περιοχές του πλανήτη, ιδιαίτερα την Κίνα. Αλλά και τα στελέχη χάνουν θέσεις εργασίας καθώς γίνονται outsource, κυρίως στην Ινδία. Γενικά, ένας μεγάλος αριθμός σχολιαστών βλέπουν μια αυτοκρατορία σε παρακμή, η οποία λυγίζει από το υπερβολικό χρέος, την υπερβολική κατανάλωση, καθώς και την πολύ μικρή παραγωγή. «Έτσι παρακμάζουν οι αυτοκρατορίες,» γράφει ο ιστορικός του Πανεπιστημίου Harvard Niall Ferguson. «Αρχίζει με μια έκρηξη του χρέους. Τελειώνει με μια αδυσώπητη μείωση των πόρων που διατίθενται για Στρατό, Ναυτικό και Αεροπορία.»

Αναμφίβολα, ο κίνδυνος υπάρχει. Το μακροπρόθεσμο δημοσιονομικό έλλειμμα και το χρέος είναι σε μη-βιώσιμη πορεία. Υπό αυτή την έννοια, οι προειδοποιήσεις είναι μια υγιής αντίδραση. Αλλά η λέξη-κλειδί είναι «μακροπρόθεσμη», και έχουν λιγότερο ενδιαφέρον, όταν το ποσοστό ανεργίας είναι στο 9,5% και τους τελευταίους έξι μήνες έχουν δημιουργηθεί μόνο 590.000 θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Επιπλέον, υπάρχει τεράστια  διαφορά μεταξύ της εξάρτησης από ένα άλλο έθνος, η οποία προέρχεται από αδυναμία- ας πούμε μια αποικία η οποία επιζεί πουλώντας φυσικούς πόρους-και αυτό που έρχεται από τη δύναμη, όπου οι δεσμοί αντανακλούν τα κέρδη από το εμπόριο.

Προς το παρόν οι παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου στοιχηματίζουν ότι η Αμερική δεν έχει χάσει την οικονομική της ανεξαρτησία ή την πολιτική της προσαρμοστικότητα, ούτε έχει γίνει μια αποικία της Κίνας. Για παράδειγμα, καθώς οι επενδυτές αποφεύγουν το χρέος χωρών όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, επειδή φοβούνται πως δεν θα είναι σε θέση να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, στρέφονται στα αμερικανικά ομόλογα Δημοσίου. Αυτό οδήγησε την απόδοση του δεκαετούς στο 2,9%. Η απόδοση μειώθηκε από το επίπεδο του 4% που ήταν τον Απρίλιο.

Η μόχλευση της Κίνας

Επίσης, το δολάριο επαναβεβαιώνει την αξία του ως το κυρίαρχο νόμισμα της παγκόσμιας οικονομίας. Αντίθετα, το ευρώ είναι ετοιμόρροπο. Όσο για την κινεζική κυβέρνηση, μπορεί να έχει κάποια θεωρητική ικανότητα να εκβιάσει την κυβέρνηση των ΗΠΑ, αλλά στην πραγματικότητα το περιθώριο ελιγμών της είναι εξαιρετικά περιορισμένο. Παίζοντας το χαρτί των ομολόγων θα οδηγήσει σε τεράστια απώλεια πλούτου και εμπορίου. Αν η Κίνα ξεφορτώνονταν τα ομόλογά για λίγα χρήματα, αυτό θα μείωνε την αξία των υπόλοιπων συμμετοχών της σε ομόλογα, θα βύθιζε την αξία του δολαρίου, και πιθανότατα θα οδηγούσε τις ΗΠΑ σε ύφεση-όχι ένας καλός τρόπος για να πουλήσουν κινεζικά προϊόντα στην Αμερική. «Δεν ανησυχώ που μία συγκεκριμένη χώρα κατέχει ένα δυσανάλογο ποσό χρέους μας», λέει ο VV Chari, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και της Federal Reserve Bank of Minneapolis. «Δεν είναι σαφές ότι έχουν πραγματικά διαπραγματευτική δύναμη».

Είναι ακόμη πιο σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι οι συζητήσεις περί της οικονομικής ανεξαρτησίας δεν είναι κάτι νέο. Το έχουμε περάσει πολλές φορές στο παρελθόν. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα ήταν ο φόβος για την άνοδο της Ιαπωνίας τη δεκαετία του 1980. Ο εξαγωγικός προσανατολισμός των επιχειρήσεών της γκρέμισε πολλούς από τους Αμερικανούς ανταγωνιστές τους. Τελικά η Ιαπωνία φαίνονταν να κυριαρχεί στα πάντα, από το ατσάλι μέχρι τα  τσιπ. Οι Ιάπωνες κολοσσοί της βιομηχανίας και των οικονομικών κλόνισαν την εμπιστοσύνη των Αμερικανών αγοράζοντας γήπεδα γκολφ και κτίρια γραφείων. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού των ΗΠΑ ήταν τεράστιο. Όταν ο συγγραφέας James Fallows ήπιε μια μπύρα σε ένα ιαπωνικό μπαρ με ένα Άγγλο φίλο, το 1986, ο φίλος του είπε, «Γιατί δεν συνειδητοποιείτε το γεγονός ότι είστε δεύτεροι, όπως εμείς»;

Η πίεση ήταν τεράστια. Ωστόσο, μετά από καιρό είναι σαφές ότι πίσω από το τραύμα οι αμερικανικές εταιρείες έμαθαν από τον ανταγωνισμό. Προέβησαν σε αναδιάρθρωση της λειτουργίας τους και αγκάλιασαν τις τεχνολογικές καινοτομίες. Και από την πλευρά της πολιτικής, οι υποστηρικτές του ανοίγματος στο εμπόριο και τους μετανάστες θριάμβευσαν. Δεν είναι τυχαίο ότι η οικονομία απήλαυσε μια ισχυρή ανάπτυξη στη δεκαετία του 1990 και ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός ήταν πλεονασματικός από το 1998.

Χαμηλοί δασμοί ή υψηλοί;

Είναι μια ιστορία που επαναλαμβάνεται σε όλη την ιστορία μας, συμπεριλαμβανομένης μιας διάσημης διαμάχης μεταξύ των ιδρυτών μας. «Ήμασταν πολιτικά ανεξάρτητοι», λέει ο Douglas Irwin, καθηγητής στο Dartmouth College. «Αλλά το πόσο οικονομικά αυτάρκεις θα έπρεπε να ήμαστε, είναι μια συζήτηση που μας διχάζει από την πρώτη κυβέρνηση».

Μια σκληρή μάχη διεξήχθη μεταξύ του Υπουργού Οικονομικών Alexander Hamilton και του Υπουργού Εξωτερικών Thomas Jefferson και του συμμάχου του στο Κογκρέσο James Madison κατά τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης. Ήταν μια διαμάχη για τους δασμούς. Οι δασμοί στα εισαγόμενα προϊόντα ήταν κρίσιμοι για τη χρηματοδότηση των δημόσιων δαπανών και του δημόσιου χρέους, και ο Hamilton ήθελε να τους διατηρήσει χωρίς διακρίσεις και σε μέτρια επίπεδα. Ο Jefferson και o Madison ήταν πρόθυμοι να επιβάλουν υψηλούς δασμούς για να απαλλαγούν από το δημόσιο χρέος και να προβούν σε εμπορικές διακρίσεις εις βάρος της Βρετανίας. Πίστευαν ακράδαντα ότι οι ΗΠΑ είχαν επιτύχει την πολιτική ανεξαρτησία τους, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένες από τη Βρετανία για κεφάλαιο και εμπόριο. Το ελεύθερο εμπόριο μπορεί να είναι η σωστή φιλοσοφική στάση, αλλά πίστευαν πως ο μερκαντιλισμός ήταν η σωστή επιλογή πρακτικά λέει ο Irwin. Ήθελαν μεγαλύτερη οικονομική ανεξαρτησία, όχι περισσότερη αλληλεξάρτηση. (Μπορείτε να διαβάσετε για αυτό το συναρπαστικό κεφάλαιο στην ιστορία των ΗΠΑ στο κεφάλαιο του καθηγητή Irwin στο βιβλίοο, Ιδρυτικό Επιλογές: Η αμερικανική οικονομικής πολιτική στα 1790s.

Ο Hamilton κέρδισε. Και παρόλο που το ονομαστικό ποσό του δημοσίου χρέους δεν μειώθηκε, έπεσε από περίπου 30% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος στις αρχές του 1790 σε λίγο περισσότερο από το 10% το 1815. Από τότε, οι αγώνες για την οικονομική ανεξαρτησία έχουν περιστραφεί γύρω από τις συναλλαγές (να αγοράσουμε από τους ξένους ή να τα κατασκευάσουμε μόνοι μας;), τα οικονομικά (να βασιστούμε στον εξωτερικό δανεισμό ή στα εγχώρια κεφάλαια;) και τη μετανάστευση (να τους δεχτούμε ή όχι;). Αλλά το γεγονός είναι ότι η Αμερική λειτουργεί σε μια παγκόσμια οικονομία και η οικονομική της σημασία είναι συνδεδεμένη με άλλα έθνη. «Έτσι η ανεξαρτησία σημαίνει πραγματικά μια υγιή, ισχυρή, ανθεκτική αλληλεξάρτηση», λέει ο καθηγητής Ronald Jepperson, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Τούλσα. Όπως προσθέτει ο Chari, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα: «Στο τέλος της ημέρας οι περισσότεροι άνθρωποι το σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο που βλέπουν την αυτοδυναμία για ένα νοικοκυριό».

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι είναι πολιτικά επιτακτικό να τεθούν το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα σε πτωτική τροχιά μόλις αφήσουμε πίσω την οικονομική ύφεση και η αύξηση της απασχόλησης είναι και πάλι ισχυρή. Οι ενέργειες αυτές θα μας δώσουν μεγαλύτερη αυτάρκεια και ελεύθερη κυκλοφορία. Επίσης, θα ενθαρρύνουν τους επενδυτές να αποκτήσουν ομόλογα του Δημοσίου, πράγμα που θα εξορθολογήσει τα δημοσιονομικά μας. Ωστόσο, ας θυμηθούμε, επίσης, τη σοφία του Hamilton και ας αγκαλιάσουμε τα ανοιχτά σύνορα, το ξένο κεφάλαιο και τους μετανάστες. Όπως έγραψε ο Hamilton σε επιστολή το 1791 στον αντίπαλό του Thomas Jefferson: «το εμπορικό μου σύστημα δίνει δωρεάν μάθημα για το εμπόριο και καλλιεργεί το καλό χιούμορ στον κόσμο».

Οι λέξεις δεν είναι τόσο εύγλωττες όσο οι δηλώσεις του Jefferson στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Αλλά είναι μια προοπτική που η εμπειρία δείχνει πως έχει γίνει απαραίτητη για τον αγώνα της εκπλήρωσης των φιλοδοξιών του εν λόγω εγγράφου.

Ο Farrell γράφει για την Οικονομία στο Βloomberg BusinessWeek. Μπορείτε παράλληλα να τον ακούσετε στο πολιτειακό ραδιόφωνο της Minnesota, στην εκπομπή SoundMoney, αλλά και στην εκπομπή Marketplace. Διαβάστε τη στήλη του Sound Money, στο BusinessWeek.com.

http://www.capital.gr/news.asp?id=1016269

Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010

The Trilemma of International Finance

AS the world economy struggles to recover from its various ailments, the international financial order is coming under increased scrutiny. Currencies and exchange rates, in particular, are getting a hard look.
Various pundits and politicians, including President Obama himself, have complained that the Chinese renminbi is undervalued and impeding a global recovery. The problems in Greece have caused many people to wonder whether the euro is a failed experiment and whether Europe’s nations would have been better off maintaining their own currencies.
In thinking about these issues, the place to start is what economists call the fundamental trilemma of international finance. Yes, trilemma really is a word. It has been a term of art for logicians since the 17th century, according to the Oxford English Dictionary, and it describes a situation in which someone faces a choice among three options, each of which comes with some inevitable problems.
What is the trilemma in international finance? It stems from the fact that, in most nations, economic policy makers would like to achieve these three goals:
•
Make the country’s economy open to international flows of capital. Capital mobility lets a nation’s citizens diversify their holdings by investing abroad. It also encourages foreign investors to bring their resources and expertise into the country.
•
Use monetary policy as a tool to help stabilize the economy. The central bank can then increase the money supply and reduce interest rates when the economy is depressed, and reduce money growth and raise interest rates when it is overheated.
•
Maintain stability in the currency exchange rate. A volatile exchange rate, at times driven by speculation, can be a source of broader economic volatility. Moreover, a stable rate makes it easier for households and businesses to engage in the world economy and plan for the future.
But here’s the rub: You can’t get all three. If you pick two of these goals, the inexorable logic of economics forces you to forgo the third.
In the United States, we have picked the first two. Any American can easily invest abroad, simply by sending cash to an international mutual fund, and foreigners are free to buy stocks and bonds on domestic exchanges. Moreover, the Federal Reserve sets monetary policy to try to maintain full employment and price stability. But a result of this decision is volatility in the value of the dollar in foreign exchange markets.
By contrast, China has chosen a different response to the trilemma. Its central bank conducts monetary policy and maintains tight control over the exchange value of its currency. But to accomplish these two goals, it has to restrict the international flow of capital, including the ability of Chinese citizens to move their wealth abroad. Without such restrictions, money would flow into and out of the country, forcing the domestic interest rate to match those set by foreign central banks.
Most of Europe’s nations have chosen the third way. By using the euro to replace the French franc, the German mark, the Italian lira, the Greek drachma and other currencies, these countries have eliminated all exchange-rate movements within their zone. In addition, capital is free to move among nations. Yet the cost of making these choices has been to give up the possibility of national monetary policy.
The European Central Bank sets interest rates for Europe as a whole. But if the situation in one country — Greece, for example — differs from that in the rest of Europe, that country no longer has its own monetary policy to address national problems.
Is there a best way to deal with this trilemma? Perhaps not surprisingly, many American economists argue for the American system of floating exchange rates determined by market forces. This preference underlies much of the criticism of China’s financial policy. It also led to skepticism when Europe started down the path toward a common currency in the early 1990s. Today, those euro skeptics feel vindicated by the problems in Greece.
But economists should be cautious when recommending exchange-rate policy, because it is far from obvious what is best. In fact, Americans’ embrace of floating exchange rates is relatively recent. From World War II to the early 1970s, the United States participated in the Bretton Woods system, which fixed exchange rates among the major currencies. Moreover, in 1998, as much of Asia was engulfed in a financial crisis, Robert E. Rubin, then the Treasury secretary, praised China’s exchange-rate policy as an “island of stability” in a turbulent world.
Even the euro experiment is based in part on an American model. Anyone taking a trip across the United States doesn’t need to change money with every crossing of a state border. A common currency among the 50 states has served Americans well. Europeans were aspiring for similar benefits.
TO be sure, Europe is different from the United States, which has a large central government that can redistribute resources among regions as needed. More important, our common language and heritage allow labor to move freely among regions in a way that will always be harder in Europe. The United States of Europe may have been too much to hope for.
Without doubt, the world financial system presents policy makers with difficult tradeoffs. Americans shouldn’t be too harsh when other nations facing the trilemma reach conclusions different from ours. In this area of economic policy, as well as many others, there is room for reasonable nations to disagree.
N. Gregory Mankiw is a professor of economics at Harvard.